Utajnić strategię

Skład portfela OFE, jako autorska praca zespołu ludzi odpowiedzialnych za inwestycje, powinien być tajemnicą chronioną przepisami prawa. Tylko wówczas powstaną sprzyjające podstawy do prawdziwej, a nie pozornej rywalizacji. Także comiesięczny obowiązek informacyjny o strukturze aktywów portfela niepotrzebnie odsłania strategię inwestycyjną zarządzających funduszami. Natomiast dla szerokich rzesz członków funduszy wartość takich danych jest mało użyteczna.

Regulacje dotyczące funduszy emerytalnych powinny inspirować jego uczestników do optymalizowania strategii inwestycyjnych w celu osiągnięcia maksymalnych stóp zwrotu, a także w jednakowy sposób zabezpieczać interesy członków wszystkich OFE. Dlatego szczegółową wiedzę o składzie portfeli funduszy emerytalnych i zachodzących w nich zmianach powinna mieć jedynie Komisja Nadzoru Finansowego.

Efektywne zarządzanie

Horyzont inwestycyjny OFE jest bardzo długi. Powinien w przybliżeniu odpowiadać okresowi zawodowej aktywności przyszłego emeryta. W tak długim okresie skład portfela funduszu emerytalnego podlega wielu zmianom i modyfikacjom. Zarządzający aktywami OFE powinien zabiegać, aby w całym okresie inwestycyjnym, niezależnie od koniunktury giełdowej, portfel zachował taką strukturę, która zapewni maksymalną stopę zwrotu przy akceptowanym poziomie ryzyka. Jednym z możliwych sposobów dywersyfikacji części akcyjnej portfela jest zróżnicowanie wybranych grup akcji według kryterium faz ruchu ich cen. To oznacza, że w każdym czasie w portfelu powinny znajdować się akcje spółek, których kursy są w różnych fazach ruchu. Zarządzający, przewidując dobrą koniunkturę dla grupy wybranych spółek w przyszłości, powinien rozpocząć ich akumulację odpowiednio wcześniej, kiedy nie są jeszcze doceniane przez „rynek”. Tylko wówczas może kupić je po atrakcyjnie niskich cenach. Jednocześnie powinien zmniejszać udział tych spółek w portfelu, które ciesząc się powszechnie dobrą opinią uczestników rynku przeżywają silne wzrosty swoich kursów. Taka strategia zapewni mu zamykanie pozycji po atrakcyjnie wysokich cenach.

Fazy ruchu cen akcji

Wykorzystanie przez zarządzających OFE strategii inwestycyjnych, które uwzględniają fazy ruchów cen akcji spółek notowanych na GPW przyniosłoby z jednej strony wymierne korzyści członkom funduszy emerytalnych, z drugiej zaś miałoby pozytywny i stabilizujący wpływ na koniunkturę giełdową, która uzależniona jest między innymi od zbiorowych emocji panujących na rynku. Fundusze inwestycyjne, zarządzane przez TFI, uzależnione od okresowych tendencji w zakresie lokowania oszczędności przez gospodarstwa domowe muszą respektować emocje inwestycyjne (euforię w hossie i panikę w bessie) tej grupy inwestorów. Fundusze emerytalne, dzięki stałemu dopływowi środków mają dużo większe możliwości w zakresie realizowania długoterminowych strategii inwestycyjnych. Ze względu na wielkość aktywów zarządzanych przez OFE zarówno proces budowania długich pozycji, jak i ich zamykania rozłożony jest w dłuższym okresie.

Przykład ten pokazuje, że ze względu na czas trwania zarówno fazy akumulacji, jak i fazy dystrybucji osiągnięcie wysokich zysków z inwestycji w akcje często wymaga długiego okresu. Charakterystyka rynku akcji pozwala osiągnąć ponadprzeciętne stopy zwrotu tylko tym inwestorom, którzy otwierają długie pozycje w fazie akumulacji i zamykają je w fazie dystrybucji. Ocena efektywności zarządzania powinna zatem, gdy weźmie się pod uwagę powyższą konstatację, uwzględniać właściwy horyzont inwestycyjny.