Reforma emerytalna wprowadziła bardziej rygorystyczne zasady przyznawania emerytur niż to miało miejsce wcześniej. Podzielono także ubezpieczonych w zależności od daty urodzenia.

W systemie emerytalnym obowiązują odrębne zasady przewidziane są dla trzech grup wiekowych:

• osób urodzonych przed 1 stycznia 1949 r.,
• osób urodzonych po 31 grudnia 1948 r., a przed 1 stycznia 1969 r.,
• osób urodzonych po 31 grudnia 1948 r.

Urodzeni przed 1949 rokiem

W przypadku osób urodzonych przed 1949 rokiem na prawo do emerytury ma wpływ nie tylko wiek, ale także staż ubezpieczeniowy, na który składają się tzw. okresy składkowe (za które opłacano składkę na ubezpieczenie społeczne lub za które nie było obowiązku opłacenia składki, uznane przez ustawodawcę za okresy składkowe), okresy nieskładkowe (bezczynności zawodowej, takie jak np. opieka nad małym dzieckiem), okresy uzupełniające (prowadzenia gospodarstwa rolnego lub pracy w gospodarstwie rolnym), okresy pobierania, renty z tytułu niezdolności do pracy.

W przypadku tej grupy osób obowiązuje zasada, że nabywają one prawo do emerytury po osiągnięciu wieku emerytalnego, wynoszącego co najmniej 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn, oraz po udowodnieniu okresu składkowego i nieskładkowego, wynoszącego 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn. W pewnych przypadkach istnieje możliwość uzyskania emerytury przy krótszych od powszechnie obowiązujących okresach składkowych i nieskładkowych.

Dla osób urodzonych przed 1949 rokiem utrzymano prawo do wcześniejszej emerytury. Dotyczy to m.in.:

• inwalidów wojennych i wojskowych, kombatantów,
• pracowników urzędów państwowych i samorządowych,
• mianowanych nauczycieli akademickich,
• osób zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze,
• osób ubezpieczonych z tytułu działalności twórczej lub artystycznej.