Przełomowy rok

Rok 2004 był rokiem przełomowym, w którym wartość jednostki rozrachunkowej niektórych OFE podwoiła się. Ponadto w tym roku obserwowano znaczny, wynoszący 14,22 proc. średni wzrost jednostki rozrachunkowej w stosunku do 2003 roku. Funduszem cechującym się największą wartością jednostki rozrachunkowej w tym roku był OFE ING Nationale-Nederlanden Polska (21,16 zł), mimo że stopa zwrotu uzyskana w tym roku przez ten fundusz była jedną z niższych (13,64 proc.).

W ostatnim z analizowanych lat - 2005 roku - fundusze emerytalne wypracowały stopę zwrotu wynoszącą 14,99 proc., co oznaczało średnią wartość jednostki rozrachunkowej na poziomie 23,09 zł. Na koniec obserwowanego sześcioletniego okresu, najwyższą stopą zwrotu w wysokości 146,2 proc. wykazał się OFE ING Nationale-Nederlanden Polska, na drugim miejscu znalazł się OFE POLSAT, a na trzecim OFE “DOM”. Do 31 grudnia 2005 roku pięć funduszy uzyskało stopę zwrotu wyższą od średniej ważonej stopy zwrotu, która wyniosła 130,9 proc. Funduszem o najniższej stopie zwrotu (110 proc.) był OFE Pekao. Wartość stóp zwrotu od początku działalności funduszy emerytalnych do końca 2005 roku została przedstawiona na wykresie.

Różnica pomiędzy największą a najmniejszą wartością stopy zwrotu za rok 2005 wyniosła 5,13 proc., przy czym można zauważyć wzrost dysproporcji w stosunku do 2004 roku - o 0,32 punktu procentowego. Widoczne staje się jednak zjawisko “zmniejszania się” różnicy w wartościach stóp zwrotu na przestrzeni badanych lat. Stopniowa redukcja owej dysproporcji spowodowana była kilkoma czynnikami. Początkowo fundusze posiadały stosunkowo niewielki kapitał, a więc mogły dowolnie wybierać swoje cele inwestycyjne. W miarę wzrostu aktywów zmiany w strukturze portfela inwestycyjnego “przychodziły” znacznie wolniej. Kolejnym czynnikiem, wpływającym na mniejsze zróżnicowanie stóp zwrotu funduszy było wprowadzenie minimalnej stopy zwrotu, której wartość musiały przekroczyć stopy zwrotu wypracowane przez poszczególne OFE, tak aby nie pokrywać niedoboru. Postawienie takich wymagań przez ustawodawcę doprowadziło do niechęci ze strony zarządzających aktywami OFE do zbytniego odbiegania od polityki inwestycyjnej konkurentów.