Bo ja nie wiem, czy b??d?? potrafi??a şy?? z tym pi??tnem, şe umar?? sam, w obcym ??óşku i z pampersem. Rodze??stwo i znajomi mówi??, şe powinnam odda?? ojca do domu opieki. Ale jak tak moşna? Przecieş ludzie powinni umiera?? w domu. Przecieş po to ma si?? dzieci, şeby na staro???? mia?? si?? kto nami opiekowa??. Ja bym nie chcia??a, şeby moje córki mnie odda??y – pani Katarzyna, 56 lat, inşynier budownictwa, dwie córki, dwóch wnuków, za??amuje r??ce.

I opowiada.

- Ostatnio wesz??am do pokoju, a on siedzi i mnie nie poznaje. Przestraszy??am si??, bo tak źle to jeszcze nie by??o. Posz??am z nim do lekarza. Po badaniu wyszed?? do mnie i mówi, şe ojcu nic nie jest. Wrócili??my do gabinetu. I wtedy ojciec zacz???? na niego krzycze??, dlaczego obcej osobie, czyli mnie, opowiada o jego zdrowiu. I tak strasznie na mnie patrzy??. Pi????ci zaciska??. I zachowywa?? si?? zupe??nie nie jak ojciec.

Lekarz zaproponowa??, şebym go zostawi??a w szpitalu. By??am tak przeraşona, şe si?? zgodzi??am. A potem przyjecha??y moje siostry. Mam dwie siostry i dwóch braci. Zacz????y mnie przekonywa??, şe ojca trzeba odda?? do domu opieki. T??umaczy??y, şe jemu to oboj??tne, gdzie b??dzie, a tam si?? nim zajm??.

Powiedzia??y teş, şe wyszuka??y dla niego zak??ad.

By??am tam i, mówi?? panu, to wygl??da jak przytu??ek. Szare, ob??aş??ce ??ciany, szare szafki, metalowe ??óşka. Ludzie leş?? w pampersach i w takich pajacykach wi??zanych na plecach.

Widzia??am, jak piel??gniarka roznosi wstr??tny rozgotowany budy??. Ojciec czego?? takiego nawet do ust nie weźmie.

Ale z drugiej strony jestem wyko??czona. Od 16 lat opiekuj?? si?? ojcem, z czego ostatnie miesi??ce naprawd?? by??y ci??şkie. K??ócimy si??, sypiam po kilka godzin na dob??. Gotuj??, sprz??tam, jestem na kaşde zawo??anie. I ci??gle si?? boj??, şe co?? mu si?? stanie. Albo şe gaz odkr??ci i wszystkich nas pozabija.

Wie pan, co to jest syndrom sztokholmski? Mnie powiedzieli, şe to syndrom mi??o??ci ofiary do kata. Ja my??l??, şe to jest o mnie.